بازتاب فردا: محمودمنطقیان در یادداشتی نوشت،پیمان با طبیعت.
طبیعت چیست؟؟
طبیعت، خاک است، آب است، هوا است، درخت است، گیاهان و گل هاست، پرندگان، حیوانات و جانداران است و همه پدیده های هستی است که در پیرامون ما انسان ها هستند و هریک به گونه ای به ما کمک می کنند و زندگی و آرامش می بخشند.
یادمان باشد که:
–طبیعت مادر حیات است.
-زندگی ما از بخشش او است
-هرچه دارد بی مزد و منت و تبعیض، به همگان می بخشد.
-همه ما زندگی مان را از آن می گیریم
-بدون طبیعت، زیستن ممکن نیست.
-با طبیعت نَفَس می کشیم و ادامه حیات می دهیم.
-با طبیعت زنده ایم و زندگی می کنیم
-با طبیعت شادیم
-با طبیعت امید زیستن داریم
-با طبیعت همواره همراه و همدمیم.
-تن ما، نان ما، آب ما، میوه ما،خانه ما، پوشاک ما و هرچه داریم از بخشش طبیعت است.
-هرگاه طبیعت سالم و سر زنده باشد، ما هم حالمان خوب است
– هرگاه طبیعت بمیرد، زندگی هم می میرد
-یعنی با طبیعت هستیم، بی طبیعت نیستیم
-هرگاه طبیعت زخمی و مسموم و آلوه شود، زندگی هم بیمار و پژمرده خواهد شد
-زندگی ما باطبیعت سخت گره خورده است، با بودن او هستیم، با نبودن او زیستن نتوانیم.
-با طبیعت سرسبز و پاک، حالمان خوب است، با طبیعت آزرده و زخمی حالمان خوش نیست.
راستی اگر این ها را خوب می دانیم،
چرا باید طبیعت را آلود و به آن زیان رساند و با هر آلودنیی چون پلاستیک، شیشه و پسماندها آن را بیمار و آلوده کرد؟
چرا باید شاخه های درختان را شکست و به گیاهان و بوته ها آسیب رساند؟؟
چرا باید جانوران و پرندگان و حیوان های کوهی را شکار کرد و حیاتشان را گرفت؟
چرا باید گیاهان نورسیده و موجود در طبیعت را بُرید و ریشه کن کرد و خوراک خود کرد.؟
چرا باید برای تفریح و بهره بردن خویش، از شاخه درختان آتش افروخت و گیاهان را سوخت و آتش و دود برپا کرد و گاهی آتش سوزهای گسترده ایجاد کرد و درختان و گیاهان طبیعت را خوراک آتش کرد؟؟
چرا با رفتار خویش به فرزندان خود یاد می دهیم که به طبیعت آسیب برسانند و آن را بیالایند؟
و صدها چرای دیگر.
بیاییم از روی دانایی و آگاهی، با وجدان و انسانیت خویش پیمانی استواری ببندیم که نخست، طبیعت و پدیده های هستی را با تمام وجود دوست بداریم و با آنها پیوندی از سر مهر برقرار کنیم و دیگر هر گز:
– در طبیعت مواد آلاینده و زیان آور و پسماند نریزیم.
-در سالم نگه داشتن و پاکسازی و مراقبت از طبیعت کوشا باشیم.
-فرهنگ مراقبت و پاک نگه داشتن طبیعت را ترویج نماییم و بکوشیم که آن را برای خود و جامعه نهادینه کنیم.
-دیگران را با شیوه فرهنگی مناسب و سازنده، از آلوده کردن و آسیب رساندن به طبیعت باز داریم.
-همواره از طبیعت به خاطر داده هایش و نعمت هایی که به ما ارزانی داشته، سپاسگزاری کنیم.
-و هرگاه به دیدار طبیعت می رویم، نخست از جان و دل به همه پدیده های آن درود بفرستیم و برای نگهداشت و مراقبت از آن، پیمان خویش را به یاد آوریم و بر استواری و پایداری آن پای بند باشیم.
